Ένα από τα πιο καυτά ζητήματα σε όλους σχεδόν τους δήμους της Αττικής είναι αυτό των ελεύθερων χώρων. Σε μια εποχή που, για να θυμηθούμε και ένα παλιό θέμα έκθεσης, "Όσο πλησιάζουν οι στέγες των σπιτιών τόσο απομακρύνονται οι καρδιές των ανθρώπων", η ανάγκη για λίγο ελεύθερο και μη οικοδομήσιμο χώρο γίνεται επιτακτική.

Όμως η όλη διαδικασία αυτή που εκπορεύεται από το κράτος μόνο προβλήματα δημιουργεί. Δήμοι δεσμεύουν χώρους ιδιωτών για δεκαετίες για να μην οικοδομηθούν, ιδιώτες βλέπουν την περιουσία τους να απαξιώνεται και να μη μπορούν να την εκμεταλλευθούν και το χειρότερο οι παρόδιοι ιδιοκτήτες του δεσμευμένου χώρου καλούνται κυριολεκτικά να ξεπουληθούν προκειμένου, η γειτονιά τους, η πόλη τους να αποκτήσουν λίγα τετραγωνικά πράσινο.

Να αφήσουν να οικοδομηθεί η πλατεία ή να δανεισθεί ο δήμος για λογαριασμό τους το αναγκαίο ποσό και εκείνοι να αναλάβουν την αποπληρωμή του. Γενναίοι η κάτοικοι αυτή τη φορά επέλεξαν τη δανειοδότηση, αλλά τι θα είχε συμβεί στην περίπτωση που επέλεγαν την άρση της απαλλοτρίωσης;

Είναι δυνατόν το βάρος της  απόφαση για την ύπαρξη ελεύθερων χώρων σε μια πόλη να το σηκώσει μια μερίδα κατοίκων που τυγχάνει να είναι και οι παρόδιοι ανά περίπτωση;

Φυσικά, μπορεί να απαντήσει κάποιος, αφού αυτοί καλούνται να το πληρώσουν, αρα αυτοί  αυτοί πρέπει και  να αποφασίσουν αν θέλουν να χρεωθούν χρηματικά ποσά που πολλές φορές ξεπερνούν και τις διακόσιες χιλιάδες ευρώ ανά οικογένεια.

Με δεδομένη λοιπόν αυτή την κατάσταση οι δημοτικές αρχές θα πρέπει να δρομολογήσουν μακροπρόθεσμες και βραχυπρόθεσμες λύσεις για τα προβλήματα που δημιουργούν οι απαλλοτριώσεις ελεύθερων χώρων.

Μακροπρόθεσμες όσον αφορά στην τροποποίηση του νομικού καθεστώτος που χρεώνει τις πράξεις αναλογισμού στους παρόδιους. Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια δυναμικές παρεμβάσεις δημάρχων και δημοτικών συμβούλων να βρίσκουν ανταπόκριση στη Βουλή των Ελλήνων με αποτέλεσμα την άμεση τροποποίηση νόμων. Γιατί δε γίνεται μια παρόμοια κόνηση και για τους ελεύθερους χώρους τόσο σε επίπεδο δήμων όσο και Τοπικών Ενώσεων αλλά και της ΚΕΔΚΕ;

Βραχυπρόθεσμες όσον αφορά στην εξεύρεση άλλων τρόπων για την απόκτηση ελεύθερων χώρων από τους δήμους. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο, χρειάζεται θάρρος και κυρίως πολιτική βούληση.  Παράδειγμα τέτοιων δυναμικών αποφάσεων για την απόκτηση ελεύθερων χώρων αποτελεί ο δήμος Λυκόβρυσης.

Η δημοτική αρχή Λυκόβρυσης, παραβλέποντας το πιθανό πολιτικό κόστος, προχώρησε στην επιβολή ειδικού τέλους, προκειμένου μέσω δανεισμού να αγοράσει ελεύθερο χώρο που προοριζόταν για την κατασκευή μεγάλου σούπερ μάρκετ. Παρόλο που η απόφαση αυτή δεν ήταν ομόφωνη από το δημοτικό συμβούλιο, η τοπική κοινωνία σιωπηρά την αποδέχτηκε.

Με το ίδιο σκεπτικό ο κάθε δήμος που αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, θα μπορούσε να απευθυνθεί απευθείας στους κατοίκους της πόλης και να ζητήσει τη συμπράστασή τους. έστω με την επιβολή ενός ειδικού τέλους, που να βαρύνει όμως πολύ περισσότερο τις μεγάλες επιχειρήσεις της περιοχής. Με αυτόν τον τρόπο θα είχε τη δυνατότητα να εξαγοράσει όχι έναν, αλλά και περισσότερους χώρους που κινδυνεύουν να οικοδομηθούν. Μη λησμονούμε ότι οι ελεύθερι χώροι είναι δυσεύρετοι στις πόλεις μας.

Όμως για όλα αυτά χρειάζεται τόλμη και πολιτική βούληση. Καλό είναι να απευθυνόμαστε στους πολίτες προκειμένου να αγοράσουν μετοχές γα να ενισχυθεί η αθλητική ομάδα της πόλης μασ, αλλά ακόμη καλύτερο θα ήταν να απευθυνόμαστε σ' αυτούς, για την απόκτηση ελεύθερων χώρων.

Έτσι, ίσως αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της απόκτησης δεσμευμένων χώρων, αλλά και τα αντίστοιχ οικονομικά των παρόδιων, της Παπαμιχαήλ, αλλά και της Νουάρου που θα απασχολήσει το δημοτικό συμβούλιο σύντομα και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.

Χ.Α.